خنثی سازی تحریم از نظر سعیدجلیلی یعنی نفت در برابر چای؟

۱۴۰۰-۱۰-۰۳ سیاست

خنثی سازی تحریم از نظر سعیدجلیلی یعنی نفت در برابر چای؟

 

دو هفته پیش سعید جلیلی به دانشگاه شریف رفته و گفته بود : «ما باید آمریکا را از تحریم کردن پشیمان کنیم؛ این پشیمانی با خنثی شدن تحریم رقم خواهد خورد.»

حالا یکی از روش های خنثی سازی تحریم ها به ما ارائه شده است. براساس گزارش ها «وزیر مزارع سریلانکا خبر از یک توافق داده که از نظر آنها یک «پیروزی» است. قرار است آنها بدهی نفتی شان به ایران را با چای سیلان پرداخت کنند. آنهم به میزان پنج میلیون دلار در ماه. وزیر مزارع این کشور گفته است که اساس این تهاتر هم با روپیه سریلانکاست که باعث صرفه جویی ارزی» برای این کشور می‌شود.

همان زمان که جلیلی این حرف را زده بود نوشتیم: اولا ذهنیت او نسبت به تحریم‌ها اینگونه است که ملت ایران باید خود را آماده کند برای زندگی در بطن تحریم ها و قرار نیست هیچ وقت این تحریم ها از بین برود.

ثانیا با فرض نکته اول، جلیلی راه حل را خنثی سازی تحریم ها عنوان می کند. حالا سئوال کنید.
راه حل خنثی سازی تحریم بانکی چیست؟
راه حل خنثی سازی تحریم نفتی چیست؟
راه حل خنثی سازی تحریم قطعات و ماشین آلات و کالا چیست؟ احتمالا راه حل آنها در این مورد مراودات مالی دوجانبه با کشورهاست.
مثلا نفت را به کشوری بدهیم و به جای دریافت پول (که با آن بتوانیم هر وسیله مورد نیاز را از هر نقطه جهان تهیه کنیم)، فقط ناگزیر باشیم از همان کشور خرید کنیم.

در این مورد احتمالا دو راه مدنظرشان است.
اولا تبادل نفت با کالا و مبادله کالا با کالا. این شرایط رسما بردن کشور به اعصار گذشته است که هنوز پول خلق نشده بود. معایبش چیست؟ اینکه شما نمی توانید کیفیت کالایی که می خرید را انتخاب کنید. اینکه دولت واردکننده اصلی همه کالاها در کشور خواهد بود.
یا اینکه خودش به شرکت های نورچشمی و خصولتی امتیاز می دهد بروند و کالاها را وارد کنند و از رانت آن بهره مند شوند.

سوال: چه نظارت عمومی بر روی آنها اعمال می شود؟ هیچ… چرا؟ به این دلیل که در زمان دور زدن تحریم ها مساله تبادل کالا امنیتی هم می شود. لذا روزنامه نگاران حتی راجع به آن تحقیق هم نخواهند کرد که فسادی را کشف کنند. چراکه تحقیق در مورد هر کدام از آنها حکم تحقیق در مورد اسرار امنیتی را پیدا می کند با نیت گرا دادن به دشمن.

به دو هفته نکشیده است که نتیجه تفکر آنها با توافق سیلان مشخص شد. اما هیچ کدام از اینها را به مردم نمی گویند و اگر وزیر مزارع سریلانکا ما را در جریان نگذاشته بود اساسا هیچ کس متوجه این موضوع هم نمی شد.

اما به نظر می رسد این تنها شروع ماجراست. دولت قصد دارد تا می تواند نفت خام را به این روش با دیگر کشورها مبادله کند تا سهمش از بازار نفت را پس بگیرد. آنهم نه با پول، بلکه با کالا. اما این میان دولت است که واردکننده اصلی کالاها خواهد بود و شرکت های ریز و درشتی که دست به واردات این کالاها می زدند، از دور خارج می شوند.

راه حل دیگر برای عدم انحصار هم این است که دولت این امتیاز را به شکل رانت به شرکت هایی واگذار می کند و از این رهگذر یک شبه به ثروت هایی بادآورده می رسند. همزمان دولت هم همچنان در ظاهر ادعای حمایت از تولید ملی خواهد داشت.

 

منبع:کانال مدیران صنعت

نوشته‌های مرتبط

۱۴۰۰-۱۰-۰۳ سیاست

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


* درج نام و ایمیل اختیاری است.